Author: อันวารี

หนึ่งในคำสอนที่ทรงคุณค่าจากท่านอิมามอะลี (อ.) ซึ่งปรากฏในหนังสือ ฆุรอรุลฮิกัม คือคำกล่าวที่ว่า: (more…)

หนึ่งในคำสอนอันทรงคุณค่าของท่านอิมามอาลี (อ) คือคำกล่าวที่ว่า “ผู้ใดวางตัวในที่ที่เป็นข้อสงสัย อย่าโทษผู้ที่คิดไม่ดีเกี่ยวกับเขา” เป็นการเตือนสติที่มีความสำคัญมากในเรื่องของการดูแลรักษาความประพฤติและชื่อเสียงของตนเองในสังคม ซึ่งสะท้อนถึงความจำเป็นในการตระหนักถึงบทบาทของเราในสังคม และความสำคัญของการรักษาภาพลักษณ์ที่ดีต่อผู้อื่น (more…)

ในอัลกุรอาน ซูเราะห์อัซซุครุฟ อายะห์ที่ 36 ได้กล่าวถึงคนที่หลงลืมการระลึกถึงพระผู้เป็นเจ้า “และผู้ใดที่เมินเฉยจากการระลึกถึงพระผู้ทรงกรุณาปรานี เราจะให้มารเป็นเพื่อนสนิทของเขา” คำว่า “ยะอ์ชุ“ หมายถึงการเข้าสู่ความมืดทางจิตใจอย่างช้า ๆ (more…)

บทความ “สถาปนิกของระเบียบใหม่” ในฉบับที่ 752 ของ “วิทริน ทัศนีม”

ชี้ให้เห็นถึงความพยายามของอิสราเอลในการสร้างระเบียบใหม่ในตะวันออกกลาง โดยใช้วิธีการลอบสังหารผู้นำกลุ่มต่อต้าน เช่น ซัยยิด ฮะซัน นัศรุลลอฮ์ และอิสมาอีล ฮะนี้ยะห์ ซึ่งกลุ่มต่อต้านเหล่านี้ถือเป็นอุปสรรคต่อเป้าหมายของอิสราเอล

ในโองการที่ 24 ของซูเราะห์ อิบรอฮีม จากพระมหาคัมภีร์อัลกุรอาน พระองค์อัลลอฮ์ (ซบ.) ได้เปรียบเทียบ “คำพูดที่ดี” ว่าเสมือนต้นไม้ที่ดี ซึ่งรากฐานมั่นคงอยู่ในดินและกิ่งก้านขยายไปสู่ท้องฟ้า เป็นอุปมาอันงดงามที่แฝงไว้ด้วยหลักคำสอนและความหมายที่ลึกซึ้ง (more…)

หนึ่งในคุณลักษณะอันทรงเกียรติที่มนุษย์ทุกคนต่างใฝ่หาคือความเป็นอมตะ ไม่ว่าจะผ่านผลงาน การกระทำ หรือผลประโยชน์ที่ตนทิ้งไว้ให้แก่สังคม ซึ่ง **ฮะดิษ** จากท่านอิมามอาลี (عليه السلام) ได้ย้ำเตือนถึงความเป็นอมตะนี้ผ่านการกระทำที่ดีงาม:

**”คนที่ทิ้งการกระทำที่ดีไว้ให้ผู้อื่นได้เจริญรอยตาม เขาย่อมไม่ตาย”**

จากคำสอนนี้ เราสามารถเรียนรู้ได้ว่ามนุษย์จะมีชีวิตอยู่ได้ยาวนานเกินกว่าระยะเวลาทางกายภาพของเขา หากเขาทิ้งคุณค่าที่เป็นประโยชน์ไว้ให้แก่สังคม ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนก็คือเหล่าบุคคลที่เป็นต้นแบบในการทำความดี ไม่ว่าจะเป็นนักวิชาการ นักปรัชญา หรือผู้นำศาสนา บุคคลเหล่านี้ได้ทิ้งร่องรอยแห่งความดีงามที่ยั่งยืนให้คนรุ่นหลังได้เจริญรอยตาม

### การกระทำที่ดีคือมรดกที่ยั่งยืน

คนที่ทำสิ่งดีงามและเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อื่นปฏิบัติตาม จะได้รับการจดจำแม้เมื่อเขาได้จากไป ความดีที่พวกเขาทำจะเป็นดั่งแสงสว่างที่คอยนำทางให้คนอื่นปฏิบัติตาม อันจะสร้างความเจริญก้าวหน้าให้กับสังคมโดยรวม เปรียบเสมือนแสงเทียนที่ถูกจุดไว้และส่งต่อไปยังคนอื่นอย่างต่อเนื่อง

### ความเป็นอมตะผ่านการกระทำ

ในมุมมองของอิสลาม การเป็นอมตะไม่ได้หมายถึงการดำรงอยู่ในรูปแบบทางกายภาพตลอดกาล แต่หมายถึงการทิ้งคุณค่าที่เป็นบวกไว้ให้กับคนรุ่นหลัง ผู้ที่ทำความดีและสร้างแรงบันดาลใจให้กับสังคมจะได้รับการกล่าวขานและจดจำอย่างไม่มีวันสิ้นสุด

จากคำสอนของท่านอิมามอาลี (عليه السلام) การกระทำดีของเรานั้นไม่เพียงแต่จะส่งผลในชาตินี้เท่านั้น แต่ยังทำให้เรามีชีวิตอยู่ในความทรงจำและการกระทำของผู้อื่น นั่นคือความเป็นอมตะที่แท้จริง

**สรุป** เราควรพยายามสร้างมรดกแห่งความดีงามในชีวิตของเรา ผ่านการกระทำที่เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น เพื่อให้เรายังคงมีชีวิตอยู่ในหัวใจและการกระทำของคนรุ่นต่อไป

หนึ่งในคำสอนที่สำคัญที่สุดของศาสนาอิสลามคือการเรียกร้องให้ผู้คนมีศีลธรรมและส่งเสริมความดีงามในสังคม ไม่ว่าจะเป็นการเตือนสติกันในสิ่งที่ถูกต้อง (امر به معروف) หรือห้ามปรามสิ่งที่ผิด (نهی از منکر) ซึ่งการละทิ้งหน้าที่ดังกล่าวส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อชีวิตและความเป็นอยู่ของสังคมทั้งหมด ดังที่เราจะได้เห็นจากคำกล่าวของท่านศาสดามูฮัมหมัด (صلى الله عليه و آله) ที่อธิบายถึงผลกระทบของการละทิ้งศีลธรรมในระดับสังคม

จากคำกล่าวในหนังสือ “อุซูล กาฟี” เล่ม 4 หน้า 14 ได้มีการกล่าวเตือนถึงผลร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อผู้คนละทิ้งการตักเตือนกันและไม่ใส่ใจต่อบาปกรรมที่เกิดขึ้นในสังคม ท่านศาสดากล่าวว่า **”เมื่อผู้คนทำบาปรวมกัน พระเจ้าจะส่งภัยพิบัติอย่างทั่วถึงเพื่อให้พวกเขาตระหนักและสำนึกผิด”** นี่เป็นการบ่งบอกว่า บาปกรรมที่เกิดขึ้นไม่ได้ส่งผลเฉพาะบุคคลเท่านั้น แต่ยังส่งผลไปถึงทั้งสังคม ทำให้เกิดภัยพิบัติและความเดือดร้อนร่วมกัน เช่นเดียวกับโรคระบาด ภัยธรรมชาติ หรือความไม่สงบในสังคม ซึ่งเกิดจากการที่ทุกคนมองข้ามและไม่ใส่ใจที่จะรักษาศีลธรรม

นอกจากนี้ ท่านยังกล่าวว่า **”เมื่อการส่งเสริมความดีและการห้ามปรามความชั่วถูกละทิ้ง พระเจ้าจะทำให้พวกเขาถูกกักบริเวณอยู่ที่บ้าน”** การละเลยต่อการทำหน้าที่ในการตักเตือนกันทำให้ผู้คนตกอยู่ในสภาพของการถูกแยกตัว ไม่สามารถมีส่วนร่วมในกิจกรรมของสังคมได้ ซึ่งเป็นผลกระทบทั้งในเชิงกายภาพและจิตใจ ทำให้สังคมขาดการพัฒนาและเกิดความเฉื่อยชา

ที่สำคัญที่สุด ท่านศาสดายังกล่าวถึงการที่ **”เมื่อความระลึกถึงพระเจ้าออกจากหัวใจ พระเจ้าจะทำให้ความกลัวตายเกิดขึ้นมากขึ้นในหมู่พวกเขา เพื่อให้พวกเขาไม่เห็นความสุขของโลก”** เมื่อผู้คนหลงลืมความสำคัญของศีลธรรมและไม่ใส่ใจต่อการสร้างความสัมพันธ์กับพระเจ้า ชีวิตของพวกเขาจะถูกครอบงำด้วยความกลัวตาย และไม่สามารถมองเห็นความสุขในโลกนี้ได้ แม้จะมีทรัพย์สินหรือความสำเร็จทางวัตถุ แต่ภายในจิตใจกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและความกลัว ทำให้พวกเขาขาดความสุขที่แท้จริง

ดังนั้น คำสอนนี้เตือนให้เราใส่ใจต่อหน้าที่ในการดูแลสังคมโดยการตักเตือนกันในสิ่งที่ถูกต้อง และห้ามปรามสิ่งที่ผิด นอกจากจะเป็นการทำให้เรามีสังคมที่สงบสุขแล้ว ยังเป็นการปกป้องตนเองและสังคมจากผลกระทบที่เลวร้ายอีกด้วย

สรุปได้ว่า การส่งเสริมศีลธรรมและการตักเตือนกันในสังคมเป็นเรื่องที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง หากเราละทิ้งสิ่งเหล่านี้ ผลร้ายที่จะตามมานั้นไม่ใช่แค่กับตัวบุคคลเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบต่อทั้งสังคม