Category: ข่าว/บทวิเคราะห์

เสียงคำพูดที่ถักทออย่างต่อเนื่องนี้ ไม่ใช่เพียงการเล่าเรื่องการเมืองหรือสถานการณ์สงคราม แต่มันเหมือนบทกวีของอำนาจที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวน้ำ โลกภายนอกอาจเห็นแค่แรงปะทะระหว่างรัฐกับมหาอำนาจอย่าง Donald Trump แต่ในระดับลึกลงไป สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นคือการแข่งขันของ “ระบบคิด” ระหว่างการยืนหยัดกับการกดทับ ระหว่างการปรับตัวกับการควบคุม

แก่นของเรื่องไม่ได้อยู่ที่ใครยิงก่อนหรือใครแรงกว่า แต่อยู่ที่ใคร “อ่านเกม” ขาดมากกว่า เนื้อหานี้พยายามสื่ออย่างชัดเจนว่า การตั้งรับเพียงอย่างเดียวไม่พออีกต่อไป การป้องกันที่ดีเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่ปลายทางคือการก้าวเข้าสู่เกมรุก ไม่ใช่แค่ในสนามทหาร แต่รวมถึงเศรษฐกิจ พลังงาน และที่สำคัญที่สุดคือ “พื้นที่ของความคิด” ซึ่งไร้พรมแดนและทรงพลังยิ่งกว่าอาวุธใด

น้ำมันถูกยกขึ้นมาเป็นเหมือนหัวใจที่เต้นอยู่กลางโลก ทุกจังหวะของมันส่งแรงสะเทือนไปถึงชีวิตผู้คน การลดลงเพียงเล็กน้อยในตลาด สามารถทำให้ราคาพุ่งสูงจนกระทบครัวเรือนในอีกซีกโลกหนึ่ง นี่คือภาพของสงครามที่ไม่มีเสียงปืน แต่มีผลลัพธ์ที่จับต้องได้ในทุกวัน มันทำให้พลังงานกลายเป็น “ภาษากลางของอำนาจ” ที่ทุกประเทศต้องฟัง

ขณะเดียวกัน การคว่ำบาตรถูกตั้งคำถามอย่างเงียบ ๆ ว่ามันยังทรงพลังจริงหรือไม่ เพราะยิ่งปิดกั้น ระบบก็ยิ่งหาทางใหม่ เนื้อหาชี้ให้เห็นว่าการค้าไม่ได้หยุด มันแค่เปลี่ยนเส้นทาง จากทะเลสู่บก จากระบบใหญ่สู่เครือข่ายเล็กที่ยืดหยุ่นกว่า โลกใต้ดินทางเศรษฐกิจจึงไม่ใช่สิ่งผิดปกติ แต่กลายเป็นกลไกการอยู่รอดที่ถูกพัฒนาอย่างต่อเนื่อง

อีกด้านหนึ่งที่คมกริบไม่แพ้กันคือ “สงครามสื่อ” ซึ่งถูกย้ำว่ามีความสำคัญไม่ต่างจากสนามรบจริง การพูด การเล่า การสร้างภาพลักษณ์ กลายเป็นเครื่องมือที่กำหนดความเข้าใจของผู้คนทั่วโลก ตัวอย่างเช่นแนวคิดในการเชื่อมโยงกับผู้นำทางศาสนาอย่าง Pope Leo XIV ไม่ใช่เพียงการทูตเชิงพิธี แต่คือการส่งสัญญาณทางวัฒนธรรม เพื่อเข้าถึงหัวใจของสังคมตะวันตกในระดับที่ลึกกว่าแค่การเมือง

ภายในประเทศเอง ความแข็งแกร่งไม่ได้ถูกวัดด้วยคำพูด แต่ด้วยความสามารถในการดูแลชีวิตพื้นฐานของประชาชน การมีทรัพยากรเพียงพอ การจัดการวิกฤตได้รวดเร็ว สิ่งเหล่านี้คือ “ฐานราก” ที่ทำให้รัฐสามารถยืนหยัดได้ในระยะยาว เพราะหากภายในยังมั่นคง แรงกดดันจากภายนอกก็จะกลายเป็นเพียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งแล้วสลายไป

นอกจากนี้ ยังมีการขยายสนามรบออกไปสู่ประชาชนในต่างแดน ซึ่งไม่ได้ถูกมองว่าเป็นผู้สังเกตการณ์อีกต่อไป แต่เป็นส่วนหนึ่งของกลไกอำนาจ การสื่อสารกับสังคมยุโรป การเชื่อมโยงปัญหาเศรษฐกิจเข้ากับการเมืองระหว่างประเทศ กลายเป็นเครื่องมือในการสร้างแรงกดดันจากภายในสังคมของฝ่ายตรงข้ามเอง นี่คือการเปลี่ยน “ผู้ชม” ให้กลายเป็น “ผู้เล่น” ในเกมระดับโลก

ท้ายที่สุด ภาพทั้งหมดถูกร้อยเรียงเข้ากับแนวคิดของการก้าวสู่ความเป็นมหาอำนาจ ซึ่งไม่ได้หมายถึงแค่กำลังทหารหรือขนาดเศรษฐกิจ แต่คือความสามารถในการกำหนดทิศทางของเรื่องเล่า ควบคุมการรับรู้ และมีอิทธิพลต่อหลายมิติพร้อมกัน มันคือการเติบโตที่ไม่ได้วัดด้วยขนาดของแผนที่ แต่ด้วย “น้ำหนักของบทบาท” บนเวทีโลก

และเมื่อมองย้อนกลับมา สิ่งที่บทวิเคราะห์นี้กำลังบอกอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น คือโลกกำลังเปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน สงครามไม่ได้หายไป มันแค่เปลี่ยนรูป จากกระสุนเป็นข้อมูล จากกองทัพเป็นความคิด จากสนามรบเป็นจิตใจของผู้คน และในโลกแบบนี้ ผู้ที่ชนะอาจไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่คือคนที่เข้าใจว่าเกมนี้…เล่นกันอย่างไรตั้งแต่แรก

เนื้อหาที่ปรากฏเป็นคำบอกเล่าถึงคำเตือนล่วงหน้าของ Ali Khamenei เกี่ยวกับ “ฟิตนะฮ์” หรือวิกฤตครั้งใหญ่ โดยแก่นสำคัญของสารไม่ได้อยู่ที่การเผชิญหน้าระหว่างรัฐกับประชาชน แต่กลับชี้ชัดว่าเป็น “วิกฤตของผู้มีอำนาจเอง” กล่าวคือเป็นการทดสอบภายในของชนชั้นนำทางการเมืองและความมั่นคง มากกว่าจะเป็นความปั่นป่วนจากมวลชน แนวคิดนี้มีนัยสำคัญเชิงยุทธศาสตร์ เพราะเป็นการกำหนดกรอบการรับรู้ (framing) ให้ผู้ติดตามมองว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความล้มเหลวของรัฐ แต่เป็นบททดสอบที่ต้องผ่านเพื่อไปสู่ชัยชนะ

ในเชิงวาทกรรม การเน้นว่า “หากยืนหยัดจะได้รับชัยชนะระยะยาว 20–40 ปี” เป็นการสร้างความชอบธรรมให้กับความยากลำบากในปัจจุบัน และลดแรงกดดันต่อผู้นำ เพราะความสำเร็จถูกเลื่อนไปอยู่ในอนาคต การใช้กรอบเวลาเช่นนี้พบได้บ่อยในรัฐที่อยู่ภายใต้แรงกดดันสูง โดยทำหน้าที่เป็นเครื่องมือรักษาเสถียรภาพทางจิตวิทยาของสังคม

อีกประเด็นสำคัญคือการยกระดับชัยชนะจาก “ชัยชนะทางทหาร” ไปเป็น “ชัยชนะเชิงอารยธรรม” ซึ่งมีความหมายลึกกว่า กล่าวคือไม่ได้มองเพียงการเอาชนะศัตรู แต่หมายถึงการเปลี่ยนสถานะของประเทศในระบบโลก จากผู้เล่นระดับภูมิภาคไปสู่ผู้กำหนดทิศทาง แนวคิดนี้สอดคล้องกับการพยายามสร้างภาพลักษณ์ของรัฐในฐานะแบบอย่าง (model state) ที่ประเทศอื่นอาจเลียนแบบ

การเน้น “ความเป็นเอกภาพของประชาชน” ทั้งในและนอกประเทศ เป็นอีกองค์ประกอบหนึ่งของการสร้างความชอบธรรม โดยการยกตัวอย่างการเคลื่อนไหวในต่างประเทศ เช่นใน London ถูกใช้เป็นหลักฐานเชิงสัญลักษณ์ว่ารัฐยังคงได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวาง แม้จะเผชิญแรงกดดันจากภายนอก อย่างไรก็ตาม ในเชิงวิเคราะห์ จำเป็นต้องแยกแยะระหว่าง “ภาพตัวแทน” กับ “ข้อเท็จจริงเชิงโครงสร้าง” เนื่องจากกิจกรรมลักษณะนี้อาจสะท้อนเฉพาะกลุ่ม ไม่ใช่ภาพรวมทั้งหมดของสังคม

ในด้านตรงข้าม การกล่าวถึง Donald Trump และนโยบายของสหรัฐฯ ในลักษณะเป็น “แรงกดดันที่ยิ่งกด ยิ่งรวม” เป็นการใช้ศัตรูภายนอกเพื่อเสริมสร้างความเป็นเอกภาพภายใน (rally-around-the-flag effect) ซึ่งเป็นกลไกทางการเมืองที่พบได้ทั่วไปในสถานการณ์ความขัดแย้งระหว่างประเทศ

เมื่อพิจารณาโดยรวม เนื้อหานี้จึงไม่ใช่เพียงการรายงานเหตุการณ์หรือการคาดการณ์อนาคต แต่เป็น “การสร้างเรื่องเล่าเชิงยุทธศาสตร์” (strategic narrative) ที่มีองค์ประกอบหลัก 3 ประการ ได้แก่ (1) การนิยามวิกฤตว่าเป็นบททดสอบภายใน ไม่ใช่ความล้มเหลว (2) การเลื่อนชัยชนะไปสู่อนาคตระยะยาวเพื่อรักษาความชอบธรรมในปัจจุบัน และ (3) การสร้างภาพความเป็นเอกภาพของประชาชนเพื่อต้านแรงกดดันภายนอก

ข้อสังเกตสำคัญคือ เรื่องเล่าลักษณะนี้มีพลังในเชิงการเมืองสูง เพราะสามารถกำหนดวิธีที่สังคม “ตีความ” เหตุการณ์ได้ อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของมันขึ้นอยู่กับความสอดคล้องระหว่างเรื่องเล่ากับความเป็นจริงในระยะยาว หากผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง เรื่องเล่าเดียวกันนี้อาจกลายเป็นจุดอ่อนทางความชอบธรรมได้เช่นกัน

ในความเงียบที่ดูเหมือนนิ่งงัน มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว ไม่ใช่เสียงปืน แต่คือข้อมูลที่หายใจอยู่ในความมืด รายงานล่าสุดจาก Scott Ritter ชี้ว่าในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา อิหร่านได้ทำลายเครือข่ายของ Mossad ภายในประเทศอย่างต่อเนื่อง นี่ไม่ใช่เพียงการจับกุมสายลับรายบุคคล แต่คือการรื้อถอนทั้งโครงสร้าง เหมือนการยอมทุบกำแพงบ้านของตัวเอง เพื่อไม่ให้ใครหลบซ่อนอยู่ในเงามืดอีกต่อไป

สิ่งที่น่าจับตาไม่ใช่แค่ผลลัพธ์ แต่คือ “ความเร็ว” การตรวจพบ การระบุตัว และการทำลายเครือข่ายเกิดขึ้นอย่างฉับไว จนเกิดคำถามว่าอาจมีความร่วมมือจากภายนอกเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะพายุแบบนี้ มักไม่เกิดจากแรงลมเพียงทิศเดียว เกมข่าวกรองจึงไม่ใช่เรื่องของสองฝ่ายอีกต่อไป แต่มันซับซ้อนกว่านั้น เหมือนกระดานที่มีผู้เล่นซ่อนอยู่มากกว่าที่ตาเห็น

Ritter มองลึกไปกว่าสถานการณ์ตรงหน้า เขาไม่ได้ชี้ว่าใครเหนือกว่า แต่ชี้ให้เห็นถึง “กับดักของความสำเร็จ” ในช่วงหนึ่ง Israel เชื่อว่าตนมีความเข้าใจอิหร่านอย่างเพียงพอ ระบบข่าวกรองทำงานได้ผล มีข้อมูล มีผลงาน แต่ความสำเร็จเหล่านั้นกลับสร้างความมั่นใจเกินจริง และเมื่อความมั่นใจกลายเป็นความประมาท การเคลื่อนไหวก็หยุดนิ่ง ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังปรับตัวอย่างเงียบงัน

หลังการสูญเสียผู้นำทางทหารระดับสูง อิหร่านไม่ได้หยุดหรือถอย แต่เลือกที่จะตั้งคำถามกับตัวเองทั้งระบบ ไม่ใช่แค่ปิดช่องโหว่ แต่รื้อใหม่ทั้งหมด เครือข่ายถูกทำลาย โครงสร้างถูกสร้างใหม่ วิธีคิดถูกรีเซ็ต มันเหมือนการล้างกระดานแล้วเขียนเกมขึ้นมาใหม่ และเมื่อกติกาเปลี่ยน คนที่ยังเล่นด้วยกติกาเดิมก็จะเริ่มมองไม่เห็นความจริงที่เกิดขึ้น

ปัญหาใหญ่จึงไม่ใช่แค่ข้อมูลผิด แต่คือการยึดติดกับข้อมูลเก่า รายงานที่เคยถูกต้องในปี 2025 ยังคงถูกใช้ต่อไป แม้สถานการณ์จะเปลี่ยนไปแล้ว นักวิเคราะห์รุ่นใหม่ที่พยายามสะท้อนความจริงใหม่กลับถูกมองข้าม เพราะในระบบที่ให้รางวัลกับความสอดคล้อง ความจริงที่ขัดแย้งมักไม่มีที่ยืน และเมื่อเสียงที่แตกต่างถูกกดทับ ภาพรวมของการตัดสินใจก็เริ่มบิดเบี้ยว

ในอีกด้านหนึ่ง United States ประกาศว่ามีการปิดล้อมทางทะเลอย่างสมบูรณ์ แต่คำถามคือ นั่นคือข้อเท็จจริง หรือเป็นเพียงคำประกาศที่ดังพอจะกลบเสียงของความจริงอื่น ในสนามจริงตามการวิเคราะห์ของ Ritter โครงสร้างทางทหารหลักของอิหร่านยังคงอยู่ ระบบขีปนาวุธยังคงผลิตได้ต่อเนื่อง และอาวุธจำนวนหนึ่งอาจไม่ได้ถูกทำลาย แต่เพียงถูกซ่อนหรือเก็บรักษาไว้ เป้าหมายบางแห่งที่ถูกโจมตีอาจเป็นเพียงพื้นที่ว่างหรือถูกทิ้งไว้แล้ว ราวกับการยิงใส่เงา แล้วเข้าใจว่าได้ทำลายตัวตนจริง

สิ่งที่หนักยิ่งกว่าคือ ผลกระทบของการโจมตีที่ไม่ได้กระทบเครื่องจักรสงคราม แต่กลับสร้างความเสียหายต่อพลเรือน เสียงระเบิดอาจดังก้อง แต่ผลลัพธ์กลับไม่สะท้อนชัยชนะอย่างที่ถูกประกาศ สงครามจึงกลายเป็นภาพที่ไม่สอดคล้องกันระหว่างคำพูดกับความเป็นจริง

ท้ายที่สุด Ritter มองว่าปัญหาในระบบไม่ได้หยุดอยู่แค่สนามรบ แต่ลึกลงไปถึงโครงสร้างการตัดสินใจ ภายใน United States เอง เมื่อเกิดความผิดพลาด สิ่งที่เกิดขึ้นมักไม่ใช่การทบทวนหรือแก้ไขเชิงโครงสร้าง แต่คือการหาคนรับผิด เหมือนเรือที่กำลังรั่ว แต่ลูกเรือกลับมัวโต้เถียงกันว่าใครทำรู แทนที่จะช่วยกันอุดมัน และเมื่อเป็นเช่นนี้ การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที

เรื่องราวทั้งหมดนี้จึงไม่ใช่เพียงเรื่องของสงคราม แต่มันคือบทเรียนของการมองโลก ความสำเร็จในอดีตอาจกลายเป็นกับดัก ระบบที่ไม่ฟังเสียงใหม่อาจค่อยๆ สูญเสียการมองเห็น และการเปลี่ยนแปลงจากภายใน อาจทรงพลังกว่าการโจมตีจากภายนอก ในโลกที่กติกาเปลี่ยนอยู่ตลอด สิ่งที่อันตรายที่สุดอาจไม่ใช่ศัตรู แต่คือความเชื่อมั่นว่าเรายังมองเห็นความจริงได้อย่างชัดเจน ทั้งที่มันได้เปลี่ยนไปแล้วเงียบๆ

สถานการณ์ความตึงเครียดระหว่างสหรัฐอเมริกา อิสราเอล และสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านในช่วงระยะหลัง มิอาจอธิบายได้อย่างเพียงพอด้วยกรอบคิดแบบเส้นตรงที่มองว่าระบบการเมืองระหว่างประเทศกำลังเคลื่อนเข้าสู่ภาวะสงครามโดยตรง หากแต่ควรถูกทำความเข้าใจในฐานะภาวะดุลยภาพเชิงป้องปรามที่เปราะบาง (fragile deterrence equilibrium) ซึ่งทุกฝ่ายต่างตระหนักถึงต้นทุนเชิงโครงสร้างของการเผชิญหน้าทางทหาร แม้จะมีการเคลื่อนกำลัง การส่งสัญญาณเชิงข่มขวัญ และการใช้วาทกรรมความมั่นคงอย่างเข้มข้นผ่านสื่อและกลไกทางการทูต แต่การตัดสินใจเชิงปฏิบัติการขั้นสุดท้ายยังคงถูกจำกัดด้วยข้อเท็จจริงทางยุทธศาสตร์ที่ไม่อาจละเลยได้ โดยเฉพาะข้อจำกัดของสหรัฐอเมริกาเองในการดำเนินสงครามขนาดใหญ่ต่อรัฐที่มีศักยภาพในการรับแรงกระแทกทางทหารและสังคมในระดับสูงอย่างอิหร่าน

ในเชิงยุทธศาสตร์ งานวิเคราะห์ของนักคิดด้านความมั่นคงในฝั่งตะวันตกจำนวนมากยอมรับโดยปริยายว่าสหรัฐอเมริกาอาจสามารถเปิดปฏิบัติการทางอากาศเชิงจำกัดได้ในระยะสั้น แต่ไม่สามารถดำรงสงครามแบบครอบคลุมหรือยืดเยื้อได้โดยไม่ก่อให้เกิดผลกระทบเชิงลบต่อผลประโยชน์เชิงโครงสร้างของตนเอง ทั้งในมิติการเมืองภายใน ความชอบธรรมระหว่างประเทศ และความสามารถในการจัดสรรทรัพยากรทางทหารในหลายภูมิภาคพร้อมกัน ภายใต้เงื่อนไขดังกล่าว แนวคิดเรื่องการโจมตีเชิงป้องกันล่วงหน้า (preventive strike) ต่ออิหร่านจึงยังคงเป็นเครื่องมือเชิงวาทกรรมมากกว่าทางเลือกเชิงยุทธศาสตร์ที่สามารถนำไปสู่ผลลัพธ์ตามที่ฝ่ายริเริ่มคาดหวังได้อย่างเป็นระบบ

ในอีกด้านหนึ่ง การพัฒนาศักยภาพด้านขีปนาวุธของอิหร่าน โดยเฉพาะการเพิ่มจำนวนแท่นยิงที่พร้อมใช้งาน การขยายพิสัยการยิง และการเพิ่มน้ำหนักหัวรบ ได้เปลี่ยนสมการเชิงป้องปรามในภูมิภาคอย่างมีนัยสำคัญ ประสบการณ์จากความขัดแย้งก่อนหน้าได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า แม้ระบบป้องกันภัยทางอากาศของอิสราเอลและพันธมิตรจะมีประสิทธิภาพในระดับสูง แต่ก็ไม่สามารถสร้างความคุ้มกันแบบสมบูรณ์ได้ การที่ขีปนาวุธบางส่วนสามารถทะลุผ่านระบบดังกล่าว ส่งผลให้แนวคิดเรื่อง “ความไม่อาจถูกแตะต้อง” ของฝ่ายรับการสนับสนุนจากตะวันตกถูกตั้งคำถาม และทำให้ต้นทุนความเสี่ยงของการเผชิญหน้าทางทหารเพิ่มสูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ภายใต้บริบทนี้ การพบปะระหว่างผู้นำทางการเมืองอย่าง โดนัลด์ ทรัมป์ และ เบนจามิน เนทันยาฮู ควรถูกมองในฐานะกระบวนการต่อรองเชิงโครงสร้างมากกว่าการกำหนดทิศทางเชิงเดี่ยวของนโยบาย ฉากทัศน์ที่ถูกอภิปรายในแวดวงการวิเคราะห์ ไม่ว่าจะเป็นความพยายามบ่อนทำลายกระบวนการเจรจาระหว่างอิหร่านกับตะวันตก การกำหนดเงื่อนไขที่เข้มงวดและมีลักษณะบังคับเชิงโครงสร้าง หรือแม้แต่การพิจารณาปฏิบัติการทางทหารแบบจำกัด ล้วนมีข้อจำกัดร่วมกันคือไม่อาจนำไปสู่การยอมจำนนเชิงโครงสร้างของอิหร่านได้ในระยะสั้นหรือระยะกลาง ตรงกันข้าม มาตรการดังกล่าวอาจยิ่งผลักดันให้ดุลยภาพเชิงป้องปรามแข็งตัว และลดพื้นที่ของการจัดการความขัดแย้งผ่านกลไกทางการทูตลงอย่างต่อเนื่อง

การออกแถลงการณ์จากฝ่ายทหารของอิหร่านซึ่งเน้นย้ำถึงการตอบโต้ที่ “กว้างกว่าและรุนแรงกว่า” ต่อภัยคุกคามใด ๆ จึงมิใช่เพียงการสื่อสารเชิงสัญลักษณ์ต่อสาธารณชน หากแต่เป็นการกำหนดกรอบความคาดการณ์เชิงยุทธศาสตร์ (strategic expectation setting) ต่อฝ่ายตรงข้าม เพื่อเพิ่มต้นทุนของการตัดสินใจเชิงผจญภัยและลดความเป็นไปได้ของความผิดพลาดจากการคำนวณผิด ในบริบทนี้ ความกลัวของตะวันตกต่ออิหร่านจึงมิได้จำกัดอยู่เพียงศักยภาพด้านอาวุธหรือนิวเคลียร์ หากแต่หยั่งรากลึกในลักษณะของรัฐที่ไม่ยอมสยบต่อโครงสร้างอำนาจระหว่างประเทศที่ถูกกำหนดโดยมหาอำนาจเพียงไม่กี่รัฐ

โดยสรุป สภาพแวดล้อมเชิงความมั่นคงในปัจจุบันควรถูกทำความเข้าใจในฐานะภาวะความตึงเครียดเชิงโครงสร้างที่ทุกฝ่ายพยายามหลีกเลี่ยงการเปิดฉากความขัดแย้งโดยตรง แต่ก็ไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้เชิงศักดิ์ศรีหรือการลดทอนอำนาจการต่อรองของตนเองได้อย่างง่ายดาย ภายใต้เงื่อนไขดังกล่าว ความเงียบ การชะลอ และการส่งสัญญาณทางอ้อมจึงกลายเป็นเครื่องมือหลักของการเมืองระหว่างประเทศ มากกว่าการใช้กำลังอย่างเปิดเผย และทำให้ภูมิรัฐศาสตร์ของภูมิภาคนี้ยังคงดำรงอยู่ในสภาพ “เสถียรภาพที่ไม่มั่นคง” ซึ่งพร้อมจะสั่นไหวได้ตลอดเวลา หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตัดสินใจคำนวณต้นทุนของสงครามผิดพลาด